بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

شعر بجنورد

خوشا به مانه سملقان با بيارش                         به آن انگور شيرين و جوارش

بيار ما كه جايش در بلنديست                          بسي معروف شده از آبشارش

ز شهرستان آشخانه به دانش                         بر فرهيختگان نامدارش خوشا

از چشمه سار شيرآباد                            چو كارون گشته گويا جويبارش

ز مهمانك به گيشانك چه گويم                  زمعصوم زاده اش آن گل عذراش

ز اسپاخوي زير كوه قور خود                     كليسائي قديمي در كنارش خوشا

سولگرد وقور خود تا به آلمه                     گوزن و كبك در حال فرارش

نماديست از بهشته جاودانه                     نواي مرغكان بيشه زارش خوشا

بر بهكده هم شهر آباد                            پدافند هوائي برقرارش

خوشا بر اترك آن رود خروشان                   بر آن خيزابه بر خم سوارش برد

انسان بياد خالق خود                              كه او هم حكمتيست از كردگارش

خوشا آن لحظه هائيكه كريمي                  سپاس و حمد بر پروردگارش

محمد كريم كريمي ـ آشخانه     

 

 

شعر بياد بجنورد

 

ايران زمين ديار و سراي هنروريست            كان صفا و مهد وفاي و سنخوريست        هرگوشه‌اي هزار حديث و حكايت است هر مأمنش بقاي و عطائي زداوريست

بنگر نكو بخاك خراسان تو كز شرف             اندر مثال لؤلؤ رخشان احمريست

شهرودهات آن همه زيبا و خوش نما           هر يك بگونه‌اي به نشان ثبت دفتريست

مرزباني شمال خراسان خود از كهن            مصداق بر شجاعت ونيكي و اطهريست

داناي كاردان كه تواريخ خوانده بس               داند يقين كه كرد گواه تكاوريست

ديگر نژاد ترك كه در اين سرزمين همي        ايل گرايلي اند كه مشتق ز آذريست

اقوام تات ريشه تاريخي اش ز پارت               بر هم زن بقاي و فساد سكندريست

تاريخ خود گواه دليران رقم زند               آن را كه تير و تيغ به مانند اخگريست

جان كرده اند نثار وطن رفتگان ما         الحق كه اين نشانه ز آئين جعفريست

سر مرز را به پاس وطن پاس داشتن           از حمله هاي روس تراز از مطهريست

بر پاي و جاي ماندن اين ملت عزيز             اثبات مهر و عشق و تولاي سروريست

اكنون كه بر گشوده تواريخ يك ورق             گوياست كاين اجازه زپور پيمبريست

ترسيم گشته ملك خراسان به بخشها        دانم يقين كه اين ز عنايات داوريست

بجنورد را نشان به نشان بر گرفته اند          چون مادر صنايع و با مهر مادريست

پتروشيمي عظيم نكو صنعتش بجاي           هر روز هفته حاصل آن گنج گوهريست

ديگر بزرگ معدن جاجرم كز توان          اندر بها به ارزش والاي ديگريست

سيمان زنو صنايع عالي‌كه بر ز سنگ              خاكسترش به همن بنا چو جوهريست

باند فرودگاه و دو صد صنعت دگر         خود جاگزين مركز استان به معبريست

حال و هواي شهر نكوي و مساعد است         اقليم‌‌ را چهار‌ وخودش‌ همچو كشوريست

انواع تاك ميوه حاصل به بوستان          گيلاس‌ و گردويش‌ نه‌ قياس‌ و نه‌  همسريست

اين فضل از عنايت و الطاف كردگار              در اين ديار و خطه از اركان بهتريست

حق دار را نكو به مقامش شناختن             اصلاح كار كشور و پايان كافريست

مجلس كه ركن كشور و اركان آگهيست داننده ي صلاحيت و حكم برتريست

خود التفات مركز استان در اين ديار      بسته به لطف و راي وزيران و رهبريست

(احمد) چكامه اي ز ادب نظم كرده است؟     سبكش كلام سعدي و پيرو به انواريست

جانم فداي ميهن و اسلام راستين          اين خود نشان مهر وتولاي مادريست

احمد عضدي

                         

 

شعر بياد بجنورد مر كز استان خراسان شمالي سروده 1372 شمسي