بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

قصايد

 

بحرعشق وعاشقي درياي گوهر زاستي                  مات يك موجي هزاران بو علي سينا ستي

ما نداريم اصطلاح ديگري جز نام دوست              بهر درويشان نماز وذكر يا مولاستي

در دبستان طريق جعفري خوانيم درس                 تابلوي مكتب ما ((نحن نزلناستي))

گر نباشد اندردست اينم خود بس است               جد من ختم النبين مادرم زهراستي

بودم از صاحبدلانليكن بجولانگاه عشق                   چشم مست يار ما غارتگر دلهاستي

كفر وايماني نباشد در طريق عاشقي                     بگذري از اين وآن گر همقدم با ماستي

غفلت از شه كغر وعشق شاه دين در كيش ما                  كيش ما اين است واينم دين پا برجاستي

من ز جان بگزيده ام شاگردي پير مغان                آنكه جانش رازدار علم الا سماستي

بردم ابواب علومم را بنزد پير وگفت               در كتاب درس عشق اين باب هاملغاستي

نيستم ز اهل ادب با نحو وصرفم كار نيست            با اديبمدرس عشقم سر وسوداستي

بو علي سينا كه باشددر مقامي كاندان                 لن تراني از جنابش پاسخ موسا ستي

نا خدائي گر نداني دور اين درياي مگرد               اي بسا بشكسته زورق كاندين درياستي

مضمر اندر مزمر دل نغمه هاي جانفزا است                       وين عجب سازنده اين ناپيداستي

بزم رندان حقيقت مجمع صدق وصفاست              جرعه نوشش فارغ از دنيا ومافيهاستي

بر لب رندان بزم از دست ساقي جام مي              با تبسم هاي وجدانگيز وروح افزاستي

جام صاف وباده بي غش بزم اخوان الصفا             مي پرستان سجده شان برآن بت رعناستي

ساز نظمش زهره را در آسمان آرد برقص              هر كه را زآن لعل ميگون بر سخن ايماستي

از سواد زلف او باشد سودا الوجه فقر                  در سويداي دل عاشق عجب سوداتي

رفرف،معراج قرب واصلان عشق است عشق                 عشق سالك را براقآسمان پيماستي

دانش ودين وادب با عشق نبود سازگار                 عشق آري شيوه رندان بي پرواستي

چشم ناپاك ار ناپاكم ببيند باك نيست           كار درويش حقيقت كيش با مولاستي

گفت وگو از بزم رندان حقيقت داشتم                   باز بشنو شمه اي گردرخور اصغاستي

راز (الرحمن علي العرش استوي)را آشكار             بيند انكو پير را با چشم دل بيناستي

برنفوس مطمئن ابن جا خطاب(ارجعي)است                  مرجع (انا اليه راجعون)اينجاستي

مست صهباي حقيقت بي نيازازما سواست            مست ساقي بي نياز از ساغر وصهباستي

خوانده باشي گر سقاهم ربهم در هل اتي             ساقي بزم ذات مطلق يكتاستي

زين شراب ار درد نوشانند مستان جهان             صافي اين باده خاص بزم او ادنا ستي

قطره اي ممزوج از اين شد بكل كائنات              انجذاب وحدت از آن در همه اشياستي

در تمام ملك هستي ما سوي الله هر چه هست          منغمر ذر سبح اسم ربك الاعلاستي

در سخن بايد نظر بر اقتضاي وقت داشت                ور نه مطلب زآنچه ميگوئيم از آن بالاستي

علت غائيه ايجاد باشد اين شراب              كنت كنزا مخفيا اين نكته را گوياستي

مصطفي را در شب معراج با دست علي            ساقي اين مي خدا در بزم او ادناستي

كي شناسد مستي از هشياري وشادي زغم          آنكه مست جام سبحان سبحان الذي اسراستي

رتبه(اسري بعبده)گر چه خاص مصطفي است              گر تو هم زينجا گذشتي جاي تو آنجاستي

جهد كن گرطالبي زيرا كه ارشادسبل               در جهاد(والذين جاهدوا)فيناستي

زندگي در مردن است اندر ره عشقش بمير                 موتواقبل ان تموتوا شاهد پيداستي

ليك اين مردن ميسر نيست با تن پروري      والذين جاهدوافينا در اين معناستي

اين حياط ظاهري را زندگي نتوان شمرد             لا يموت اهلها فيها ولا يحيي استي

تكيه برحق كن نه بر اعمال لكن كار كن               كز خدا هم چشم مزد بي عمل بي جاستي

گفتن دانستي تنها نباشد سودمند                    گر هزارت علم باشد ور سخن آراستي

هر كه عملش بيش خوف وامتثالش بيشتر         شاهد قولو ز قرآن (انما يخشي)استي

هم بجان داري تعلق هم زجانان دم زني             هم خدا راطالبي هم طالب خرماستي

دائم اندر فكر خواب وخوردني نبودشگفت            تو ز دنيا حاملي و اين عادت حبلي استي

نفس سر كش رامپنداري عصاي دست خويش              چون بيندازي ببيني حيه تسعي استي

نفس را مغلوب كن منكوب كن سركوب كن                  در خور اين اماره بالسو را اينهاستي

اين سخنهاناگوار وتلخ اگر آيد تو را              تلخي اينها از شيريني حلواستي

نيستم ز اهل غرض از گفته هاي من مرنج                ني مرا دعوي بود ني باكسم دعواستي

بر سرم شور جنون است ودر اين ديوانگي                 رازها دانم ولي كتمان آن اولي استي

گر چه بايد باژگون زد نعل را ليكن چه سود             عاشقان را راز دل بنوشته بر سيما ستي

عشق بازي بانكونامي نباشد سازگار              عاشق بيچاره در دل قدم رسواستي

تا ننوشي ز اين مي صافي نداني قدر عشق                    تو نخور دستي از اين مي عيب كار اينجاستي

اولين گام ره عشق است بذل جسم وجان              عاشقان را كي ز بذل جسم وجان پروراستي

مقتداي عاشقان باشد حسين بن علي            آنكه جانش محرم اسرارمااوحي استي

مطلع ديگر طلوع از مطلع طبعم نمود        كين تغزل راست آخر مدح را مبداستي

آن حسيني كو جهان را ديده بيناستي              جرعه نوشان ازل را ساقي وصهبا ستي

زائر او زائر حق اين بقدر فهم ماست                 ورنه اصل مطلب از اين گفته ها بالاستي

مالك الملك شفاعت در صف يوالقيام            جابر اشكستگان عالم عقباستي

چون بتابد آفتاب رحمتش بر روز حشر            عرض هستي نار دوزخ را كجا يارستي

شد صفا بخش صفوف صوفيان صاف دل         زان صفي كان شه بدشت كربلا آراستي

در شب قتل اين چنين مي گفت با ياران خويش               كاي محبان روز وصل از بهر ما فرداستي

امشب اي معراجيان قرب شد گاه عروج         ليله عاشورا ما را ليله الاسراستي

زائران كعبه قربانگاهشان دشت منا است         عيد قربان من واصحاب من اينجاستي

بود با پاي ارادت سير تان تا اين زمان        بعد از اين با پر سبحان الذي اسراستي

مژده اي ياران كه امشب شام هجران شد تمام          روز وصل همرهان ما همين فرداستي

مي شوم فردا شهيد واهل بيت من اسير           عن قريب اطفال من سيلي خور اعدا ستي

خواهد اطفال مرا در رنج جوع وتشنگي         رازق كون و مكان كواخراج المرعاستي

ليك ما را اعتراضي نيست بر حكم حكيم               زآنكه در حكم خدا بنهفته حكمتهاستي

لا يغير باشد اين حكم وندارد اختلاف           زآنكه اين حكم از ازل با كلك حق ممضاستي

كربلا دير مغان است وخرابات فنااست          كربلا بيت الحرام ومسجد الاقصي استي

چون سرم گردد فروزان بر فراز نيزه ها          خيمه گاهم را زدشمن نوبت يغماستي

كربلا طور تجلي للجبل را مطلع است            كربلا عرش الله است ووادي سيناستي

آن فدا كاري كه كرد آنشه بدشت كربلا        خون بهاي ذات پاكش ذات بي همتاستي

تن بخاك وسربه ني اطفال زار ومضطرب         در طريق عشق جانان وه عجب غوغاستي

خولي آن سر را بخاكستر نهاد اندر تنور           ز آنكه پنهان كردن آن نور را مي خواستي

ليك اين نور مقدس مشتق ازنور خداست        در پس صد پرده گر پنهان شود پيداستي

آن شجر كز گوشوار عرش حق شد بارور              ميوه آن ميوه باغ دل زهراستي

نغمه اني انا اللهش هنوز اندر درخت             هست در گوش آنكه را گوش دل شنواستي

در تنور و طشت زريابرسنان يابرشجر           طلعت معشوق در هر منظري زيباستي

داستان روز عاشوا زآيات خداست              ان هذا الامر من آياته الكبراستي

اين قصيده بر طريق رمز گفتم كو بگفت              چرخ با اين اختران نغز وخوش و زيباستي

قافيه تكرار اگر شد يا اگر باشد الف        نكته سنجان را نظر بر عالم معناستي

گر ضمير(نا)مكررشد ويالفظ دگر              اصطلاح عشق فوق ان واناستي

عندليب باغ عشقم عارف بجنورديم             طبع من در نكته سنجي بلبل گويا ستي

نظم من سحر حلال وجاذب اهل كمال               گفته هايم دلنشين ومحكم وشيواستي

ز اقتباس نور خورشيد ولاي اهل بيت           زآستين طبع من ظاهريد بيضاستي

من خود استاد بيانم ليك شاگرد اديب          وان اديب كل في الكل مر مرا استاستي

در تعلم درتوجه در طريقت درمقام           اوستاد وسرپرست وپير ومولاناستي

صفاي صفوت آميز صفوف صوفيان              عالم ايجاد را بهجت سرا خواهيم كرد

گفت يزدان خوف وحزني نيست بهر اولياء            چون رسد توفيق خود را زاولياء خواهيم كرد

جذبه حق را كينم آينه واقع نما                 سالكان راه را كشف الغطا خواهيم كرد

پرده هاي

بنواز مطربا دف وچنگ وچغانه را               در گردش آر ساقي مجلس چمانه را

بنشسته پيرديرومغان بسته اند صف               نوشند از كفش مي ناب مغانه را

مطرب به ساز عشق به آهنگ دلنشين           گه چنگ مي نوازد وگاهي چغانه را

پير طريقت اين سخنم گفت از نخست           محرم دم چو آن حرم وآستانه را

گفتا به اوج قرب گشودي چو پر وبال         هشدار تا كه گم نكني آشيانه را

بردي چو ره به مخزن اسرار دم مزن             منما به دزد راه كليد خزانه را

از سالكان راهم وره گم نمي كنم               پرسيده ام ز پير طريقت نشانه را

مارابه زيد وعمر وبه گفتارشان چكار                در پيش ما مگو سخنان زمانه را

عارف بس است بيهده گوئي ببند لب                بگذر ازينبيان وبهل اين فسانه را

ميزن به پرده دل عشاق پنجه اي                شور حسيني آر وبگردان ترانه را

بگذر به كربلا وبياموز درس عشق              از پير عاشقان سخن عاشقانه را

بگشاي گوش دل به نيسان كربلا              بشنو زني نواي ستون حنانه را

امروز روز عيد سعيد ولايت است             آن مظهر صفات خداي يگانه را

 

 

 

درستايش مولا علي(ع)

 

 

جانا تفقدي به من امشب                         كز عشق تو گرفته مرا تب

از من ربوده دين ودل وهوش                    آن زلف وخال وعارض وغبغب

داري دو رشته لؤلؤ لالا                                   در حلقه عقيق مرتب

سنبل نهاده بر گل سوري                            يا مه مقارن است بعقرب

گويي كه سوده مشك ختن را                        پاشيده اي به عنبر اشهب

اين ناز ودلبري كيت آموخت                          اي كودك نرفته به مكتب

دل را گرفته غصه سراسر                              باشد دواش جام لبالب

باقي توان ز دود  دل غم                        كين باده دارويي است مجرب

نه زان شراب ام خبائث                                  بل زان ميئي كه گشته مصوب

اين مي حلال بر همه كس نيست                   ندهند جز به شخص مهذب

بنما نصيب عارف بجنورد                        زين باده كه اي گفتم يا رب

من زاده وصي رسولم                                      شير خدا كشنده مرحب

اندر نزول آيه تطهير                                         او را خداي كرد مخاطب

هان جرعه نوش جام علي باش                      اينت بس است مذهب ومشرب

چون او كسي نبود ونباشد                               در نزد كردگار مقرب

در انما وليكم الله                                 وصف علي است حاصل مطلب

باشد روز رزم به پيشش                       شيران كارزار چو ارنب

شايسته است اگر بنويسند                   اين چامه را به لوح مذهب

عارف بگوي شكر خدا را                        واسجد له لربك فارغب

 

 

 

الا دلبر اي سرو سيمين ترائب                 بزيبايي الحق تويي از غرائب

رخت نور بخش ولبت روحپرور                   سهامت به قوسين دلدوز وثاقب

به محراب ابروت صف بسته مژگان             چو جمع محارب به صف محارب

به عشقت شود رفع نقصان زعشاق          چو اعداد كسري به كوچك مضارب

تويي سرور جمله خوبان عالم                  تويي مظهر قدرت صنع واجب

دلم سخت بگرفته از لعب دنيا                  مرآن را خدا خوانده لاهي ولاعب

واشكوا الي الله بثي وحزني                    وارجو من الله دفع المصائب

شفاي دل ما مي ارغواني است                      ميم ده كه تا دل رهد از بوائب

شرابي كه باشد ز خمخانه عشق                     ميئي كان شعاع افكند بر كواكب

نيم مرد صهباي ام الخبائث                      نباشد دلم بر چنين باده راغب

شرابي كه من جرعه نوشم از آن مي                بود خوردنش مستحب بلكه واجب

رجعت الي الله في كل امر                              وجدت من الله نعم المواهب

ينابيع حكمت مرا داد يزدان                      واعطيكم الله تلك المشارب

منم عارف نكته سنج سخنور                   منم رهسپار طريق مآرب

بجولان در آرم سمند سخن را                  بميدان تحقيق وضمن مناقب

بمدح سليل پيمبر محمد (ص)                  شهي كو زمين وزمان راست صاحب

سلام علي اهل بيت المطهر                    ومنها الامام الذي وهو غائب

چو انصار آن شه پي دفع اشرار                        به امرش گذارند پا در ركائب

شود منفك از يكديگر شير وروبه                عيان صدق از كذب وصادق زكاذب

در آن روز چون يوم تبلي السرائر                       بود شير شير وارانب ارانب

نبايد ز روباه دعوي شيري                        نپايند در صف شيران اكالب

شناسند بي شبهه وشبهه كاري                     صواب وخطا را زمخطي وصلئب

در آن دور مؤمن بود شاد وخندان                       كه كفر است مغلوب ئاسلام غالب

الا اي كه حكمت شعاري ودانا                 كه خود راشناسي سخن وراقب

گرت عم وحكمت نه زان خاندان است                مخوان حكمتش بلكه مكر الشعالب

جز آثاراين خانه آثار ديگر                  بود آن (من البيت بيت العناكب)

بود بهترين موهبتها ولايت                                بخواه اين چنين موهبت را زواهب

هر آنكس ولايت انيس دلش نيست           شود در جهنم جليس اجابت

هر آنكس كه بر تافت زين خاندان رو           شود اهرمن زود با او مصاحبت

الا تا بود روز برشب مقدم                        الاتا بشب اختر روز غائب

الا تا بود آسمان را تحرك                         الا تا زمين را مشارق مغارب

نديده است چشم جهان ونبيند                 چو آن چارده نور پاك از معائب

جز اين چارده نور نوري نتابد                     به محشربهنگام عرض كتائت

خدايا با شراق اين چارده نور                    كرم كن به اين جمع حسن عواقب

الهي مراين بنده روسيه را                               مكن از در خويش مأيوس وخائب

 

لوح دل شسته از غير خدا خواهم كرد                خويش را وارسته از روي وريا خواهم كرد

نفس را منكوب عقل وعقل را منكوب عشق عشق را بر كشور دل پادشاه خواهيم كرد

دين ودانش را زجان ودل تهي خواهيم ساخت      جان ودل را در ره جانان فدا خواهيم كرد

رند وبدنام وخراب ومست ومجنون ميشويم          مانع ار شد عقل از عقل انزوا خواهم كرد

حاصل تحصيل چندين ساله را از زهد وعلم  ما بيك خميازه مستي هبا خواهيم كرد

درس عشق ازخد ساقي ازل خواهيم خواند فهم ووهم درس علمي را رها خواهيم كرد

لن تنالوا البر حتي تنفقوا مما تحب                    هستي خود را رهين اين صلا خواهيم كرد

بر اساس هستي خود پشت پا خواهيم زد          اعتكاف اندر خرابات فنا خواهيم كرد

وارهيم از كبر ونخوت بعد از آن تكبير گوي    جلوها در بارگاه كبريا خواهيم كرد

خاكسار درگه پير مغان خواهيم شد           عرصه هستي خود را كربلا خواهيم كرد

كربلا در اصطلاح ما بود فقر وفنا                 پخته خود را ز آتش كرب وبلا خواهيم كرد

بي نواي بينوايي نينوا راني نواست                   با نواي نينوا چون ني نوا خواهيم كرد

در درياكربلاي نيستي ازفيض هو                       از فناي في البقا كار نيا خواهيم كرد

زلف وخلش دانه ودام است بهر صيد دل              بهر حالش دل بدامش مبتلاخواهيم كرد

قصد ما از زلف گاهي خوف وگاهي كثرت است            خشك دامان دريم كثرت شنا خواهيم كرد

عروه الو ثقي كمند طره دلدار ماست         كچنين زلف سيه را ما رها خواهيم كرد

عرش رحمانطور سينا سينه اهل ولاست            سينه را بزم علي العرش استوا خواهيم كرد

قاب قوسين است طاق ابروان يار ما          طاق ابروي ورا بزم دني خواهيم كرد

چشم مستش عالمي را مست كرد از يك نگاه             ما هم از مستي بعالم نعره ها خواهيم كرد

نوبت مستي ما شد الصلا اي عاشقان              خويشتن را بعد از اين مست لقا خواهيم كرد

در گلستان وصالش بلبل آسا روز وشب              نغمه هاي روح بخش وجانفزا خواهيم كرد

بر مؤثر از اثر پي مي برند ارباب هوش         ما ز بي هوشي خبر را مبتدا خواهيم كرد

در دعا گاهي منادي گه منادا مي شميم           گاه خود را در وسط حروف ندا خواهيم كرد

سبحه وسجاده وپشمينه پوشي زهد نيست               بي لباسي زهد خود را پارسا خواهيم كرد

جامه تقواي زاهد بر قد ما نارساست         بر تن خود دلق وخلقان را رسا خواهيم كرد

زاهد از دوزخ گريزد ما گريزيم از بهشت               مسكن اندر آتش عشق خدا خواهيم كرد

عاقبت سوز وگداز ما بجاييي مي رسد               آخر از غير خدا دل را جدا خواهيم كرد

حاجتي با نردبان نبود كه با بال شهود                بر سماوات حقيقت ارتقا خواهيم كرد

كعبه دل را بنور لا احب الافلين                 روشن وخالي زاصنام هوا خواهيم كرد

والذين جاهدوا حق گويد وماقلب را            زامر رب العزه ميدان غزا خواهيم كرد

گوشمالي نفس دون را بر سزا خواهيم كرد         خانه دل را تهي زين ناسزا خواهيم كرد

نفس سر كش را به مرعاي رياض ارتياض            قانع وراضي بما جاء القضا خواهيم كرد

در نهاد ما بود نفس اژدري آتش فشان               جان خود را فارغ از اين اژدرها خواهيم كرد

اژدها نفس را دور افكنيم وبعد از اين          در كف خود مار اژدر عصا خواهيم كرد

رسته گرديم از كمند نفس واز قيد هوا                چون سليمان حكمراني بر هوا خواهيم كرد

لي مع الله گفت پير سالكان در بزم عشق           زاتباع امر او (لي)را (لنا) خواهيم كرد

زاده آزاده ختم الرسل هستيم ما                      دعوي همپايگي با انبياءخواهيم كرد

ني رسوليم ونه ساحر ليك اعجاز عشق             كارها چون ساحران معجز نما خواهيم كرد

بر سلامت هاي خلق وبر مذلت هاي نفس         تكيه بر عز تعز من تشا خواهيم كرد

فكر دنيا جمله سر سامي وماليخولياست            ترك سرسامي وماليخوليا خواهيم كرد

زاهدان ز او باشي ما ميرمند از فرط زهد             عاقبت خود را بر ايشان پيشوا خواهيم كرد

در شريعت زاهدان را رهنما خواهيم شد             در طريقت خويش را صاحب بوا خواهيم كرد

از پيمبر كلم الناس علي؟قدر العقول          آمده است وما رعايت بر سزا خواهيم كرد

نزد صوفي فاني از خويش واناالحق گوشويم        در بر زاهد از اين مسلك ابا خواهيم كرد

در خرابات مغان گوييم تهدي من تشا         در مساجد نغمه رب اهدنا خواهيم كرد

با كمند خوف وحزن آريم سالك را براه         مستي بي خوف وحزن اندر خفا خواهيم كرد

خوف وحزن از هستي است وعرض هستي هم خطاست              ساحت خود را منزه ز اين خطا خواهيم كرد

فاتح ميخانه وحدت شديم وزين سپس               بذل مي در محفل اهل صفا خواهيم كرد

زان شرابي كز براي اوليا نزد خداست                صوفيان صاف مشرب را عطا خواهيم كرداز  راز را ظاهر كنيم از برق عشق             بهر سالك خانقه را سينما خواهيم كرد

نكته الفقر فخري را عيان خواهيم ساخت           خانقاه فقر را دارالشفا خواهيم كرد

نوبت منصور بگذشت وكنون هنگام ماست           آنچه او مي گفت واو ميكرد ما خواهيم كرد

تا بسوزد هستيش را كشف سبحات الجلال        بر دل سالك سنا برقي رها خواهيم كرد

پس ببيني پايه دل تا كجا خواهد رسيد               وانگه از لطف وكرم با دل  چها خواهيم كرد

پبر را مجذوب مي گرديم وجذاب مريد                 گاه خود را كاه وگاهي كهربا خواهيم كرد

شمس تبريزي بهر عهدي است مير سالكان                خاك پايش را بديده توتيا خواهيم كرد

تا بدست خويش سوزد خانمان خويش را            ملتهب ز اين برقش راز سر تا بپاخواهيم كرد

تا شود آتش خور وآتش دم وآتش نفس              در دلش دير مغاني را بپاخواهيم كرد

از قبول توتياي خاك پايش بهر چشم          ديده دل را يري من لا يري خواهيم كرد

تا بگويد آسمان يا ليتني كنت تراب                    حق وصف خاك پايش را ادا خواهيم كرد

با بيان معجزآسا حضرت ناحوم را               بر نجوم كعرفت بدر الدجي خواهيم كرد

كشف شد بر من رموز عشق از آن شيوا اديب             روزها او را ثنا شبها دعا خواهيم كرد

در خرابات مغان در مسلك فقر وفنا            دردهاي دردمندان را دوا خواهيم كرد

چون شديم از درگه پير مغان حاجت روا              حاجت شاه ورعيت را روا خواهيم كرد

خاك ره در زير پاي اين وآن خواهيم شد              خاك زير پاي خود را ،كيميا خواهيم كرد

هر كجا باشد مس اسقاطيي بي قيمتي           آن مس بي قدر وقيمت را طلا خواهيم كرد

در علاج درد باطن ما طبيبان حقيم            خطه بجنورد را دارالشفا خوايم كرد

در جنون ما كمتر از قيس بني عامرنه ايم            شورش ديوانگي را بر ملا خواهيم كرد

در استماع نغمه(عبدي اطعني)در جهان             خويش را در بحر ايمان ناخدا خواهيم كرد

ذات بي مثل ومثل خواننده است مثل خويشتن            در (انا الحق)ما به منصور اقتدا خواهيم كرد

مانع تثليث آمد جبه آن با يزيد                   جبه را هم پاره با مقراض لا خواهيم كرد

برسردار فنا منصور را خواهيم كرد             ثوب هستي را از آن ديدن قبا خواهيم كرد

قالب ما را نفخت فيه من روحي سزا است         چون رسد آن نفخه تركاين وعا خواهيم كرد

موتوا قبل عن تموتوا چيست ترك هستي است            هستي موهومي خود را فنا خواهيم كرد

هستي ما قطره اي باشد ز درياي وجود             قطرهاي را قلزم بي انتها خواهيم كرد

يعني از خود بگذريم وفاني اندر حق شويم          زان فنا خود را شه ملك بقا خواهيم كرد

شمس عرفانيم واندر انكساف از ميل نفس         ترك ميل نفس ورو در انجلا خواهيم كرد

از كسوف آيد خورشيد ماهيات ما              پر تو افكن عالمي را پر ضيا خواهيم كرد

ني كه از خود ني تهي باشد نوا از وي مجوي              خويش را چون ني تهي بهر نوا خواهيم كرد

نايي ما كنت كنزا مخفيا در ما دميد            هر چه آن نايي دمد ما هم صدا خواهيم كرد

ني شكايت مي كند از درد هجر نيستان             با نيستان باز او را آشنا خواهيم كرد

سعيكم مشكور در بزم سقاهم ربهم          استماع از ناي وحي هل اتي خواهيم كرد

اين همه خواهيم كرد از سالكي نبود شگفت               مي توان گفتن كه ما خود را خدا خواهيم كرد

ژاژ خايي نبود اندر مسلك اهل شهود                 ادعا كرديم وكشف مدعا خواهيم كرد

وعده ما داديم در اين چامه بر اهل سلوك           بعد از اين بر وعده هاي   خود وفا خواهيم كرد

هان چه گويي عارفا هشيار شو ما خود كي ايم           تا كه ما گوييم در عالم كه ما خواهيم كرد

مجرم و شرمنده وغرق گناه هستيم ما              لا جرم بر عفو يزدان اتكا خواهيم كرد

دستگيري كن خدايا در ضلالت مانده ايم             گر نگيري دست ما وا حسرتا خواهيم كرد

تاابدبردرگهت چشم عطا خواهيم داشت             هم شفاعت خواهي از آل عبا خواهيم كرد

توتياي بينش ما خاك پاي اوليا است          پيروي از انبياء اولياء خواهيم كرد

استعانت از دم پيران ره خواهيم جست              اتكا بر اهل بيت مصطفي خواهيم كرد

عروه الوثقاي ما آن واجب ممكن نما است          در حوادث شور با للمرتضي خواهيم كرد

قافيه كر مي شود تكراردر اشعار ما           همچنين تكرار در مدح وثنا خواهيم كرد

يكشب آمد ياربر بالين من بنشست ورفت           گفت عارف دردهايت را دوا خواهيم كرداين سخنها را به گوش دل نيوشيدم كه گفت            حاجت هر ملتجي را ما روا خواهيم كرد

 

عالم بي صورت جان را مقر خواهيم كرد              كوي جانان را مقر مستقر خواهيم كرد

وارهيم از صورت ودر عالم بي صورتي         صفحه دل را پر از نقش وصور خواهيم كرد

جان ما فرسوده شد زين عالم طبع مجاز             زين سپس زي عالم معني سفر خواهيم كرد

رهسپار درگه پير مغان خواهيم شد           خاك پاي پير را كحل البصر خواهيم كرد

در خرابات مغان كوس فنا خواهيم زد          خويش را با دوست عين دكديگرخواهيم كرد

جان عاشق را كم از چوبي نمي بايدشمرد         گر شدي منكر سماجت بيشتر خواهيم كرد

در جهان جان انا الحق گفتن منصور را                با ولاي مرتضي از خود سمر خواهيم كرد

در پناه مرتضي ايدل مقر بايد نمود                     ورنه در روز جزا اين المفر خواهيم كرد

در مصاف حادثات روزگار وآسمان               جوشن حب علي را ما ببر خواهيم كرد

گر ببارد زآسمان سنگ جفا بر روي ما                باك نبود حب حيدر را سپر خواهيم كرد

شدت جرم وگناه ار كرد دل را سنگ سخت         حب آل البيت را نقش حجر خواهيم كرد

آبيار جويبار باغ عرفانيم ما                       باغ عرفان را پر از برگ وثمر خواهيم كرد

گلشن خوبي ندارد گابني چون يار ما         گلبن اين باغ را با زيب وفر خواهيم كرد

تا گل احمر از اين گلبن به بار آيد مرا          آبياريش ز خوناب جگر خواهيم كرد

جبهه بر خاك قدومش دائماًخواهيم سود            سجده بر خاك درش بي حد ومر خواهيم كرد

پيش يرو قامتت اي ناز خوشخرام                      خويش را سر تا پا بي پا وسر خواهيم كرد

سرو ناز حسن را برباغ دل بايد نشاند         سينه را بزم نگار سيمبر خواهيم كرد

گيسويش را رشته پيوندجان خواهيم يافت          سنبلش را جانشين مشك تر خواهيم كرد

از نگاه نرگس مستانه اش ما طبع را          در بيان مصداق سحر مستمر خواهيم كرد

مدح سلطان سر ير لافتي خواهيم گفت             در دل وجان عشق او را مدخر خواهيم كرد

عروه الوثقي تولاي نياكان كافي است                اتكا برجدخود خيرالبشر خواهيم كرد

از نژاد مصطفي ايم وبمانند نيا                  در سپهر معرفت شق القمر خواهيم كرد

هر كه برماخرده گيرد از ره عرفان وشعر              طرح دعوي پيش ارباب نظر خواهيم كرد

خانه دل خانه دلدار باشد عارفا                 هر چه جز يار از سراي دل بدر خواهيم كرد

عالم بي صورت دل را مقر خواهيم ساخت           شهر دل راخلوت از ذات الصور خواهيم كرد

اين دل چون سنگ را از ريزش باران وسنگ          خون به راه دوست ما اندر نظر خواهيم كرد

 

 

در مدح امير المؤمنين(ع)

 

 

اي كه ياقوت زلعل لب تو يافته رنگ            برده چشمت به سياهي سبق از ديده رنگ

چشم مخمور تو با همدمي سرمه ناز        همه سحراست وفريب است همه شوخي وشنگ

روز من شد سيه از گردش چشم سيهت            فتنه مي بارد از آن مردمك پر نيرنگ

دل به ديدار تو شيداست ولي در حذر است         چيده اي بس به كمانخانه ابروت خدنگ

نمكين پسته خندان تو باشد شكرين          لب شيرين تو آميخته با شهد شرنگ

نرگس مست تو برد از دل من صبر وقرار              دل من گشته بر آن طره مشكين آونگ

خاك رخسار تو هند وبچه اي را ماند           رويت آتشكده صف مژگان لشكر زنگ

نيلگون خيمه گردون شرر افروز شود          از غم هجرت اگر آه كشم از دل تنگ

از فراق تو نشسته است بدل زنگ ملال              رخ بر افروز كه از دل بزايد اين زنگ

اين قدر اشك بريزم كه دلت نرم شود          آب هر چند نگردد سبب نرمي سنگ

بي وفايي جفا كاريت اي دوست بس است        بعد از اين كن تو وفا داري و احسان آهنگ

وقت بنشستن وخلوت نبود خيز از جا                 به گلستان به خرام اكنون بي مكث ودرنگ

موسم عيش و نشاط آمد وهنگام بهار                شد گه سير وگلستان ونوازيدن چنگ

نو بهار آمد وگشته است شقايق در باغ              جلوه گر همچو نجوم از فلك مينا رنگ

مشكن اي دوست دلم را بود مخزن عشق            دل بود مسند حق بارگه عرش اورنگ

با دل استيزه مكن كان حرم خاص خداست                 نه بنايي است كه ويران شود از بيل وكلنگ

خود سري را بهل وپيروي از مولاكن           صلح وجنگ از علي آموز به صلح آي ز جنگ

شير حق دست خدا آنكه به هنگام وغا              بنهد بر كتف شير فلك پالاهنگ

آن كه بركنددر از خيبر بنمودسپر                       در فلك زلزله افتاد به برج خرچنگ

دردل يونس اگر نور ولايش به نتافت           تا قيامت نبد آزاديش از كام نهنگ

خواستم قدر تو سنجم به ميزان خرد         از زمين تا به ثريا بنهادم پا سنگ

حسن ذات ملك ونه فلك ولوح وقلم            كفه قدر تورا اين همه نامد همسنگ

هر كه از دوستيت معرض باشد به غرض             نار دوزخ شده آماده لمن اعرض عنك

دوستان تو شوند از سخنانم دلشاد                   خصم را روي شود ز اين سخنان پر آژنگ

عارف ارقافيه را باخت ز غفلت نبود            مدح شه نا منتناهي بود وقافيه تنگ

 

***

 

با نسيم سحري مژده دلدار آمد                        گفت اي سوخته دل نوبت ديدار آمد

البشاره كه بشير آمد بشيراًلك گفت          طبيب الله لك العيش كه دلدار آمد

من كه يعقوب صفت سر به گريبان بودم              بوي پيراهن آن يار وفادار آمد

كوري چشم رقيبان بدا   نديش امروز                 چشم شد روشن ودل مطلع انوار آمد

تلخي زهر غم عشق چشيدم بسيار         تا مرا شربت از آن لعل شكربار آمد

همه شب در طلب وصل به حق ناليدم               تا مرا بنده نوازيش مدد كار آمد

با غم عشق چه شبها كه بروز آوردم          تا كه پيروزيم از جانب دادار آمد

سالها خون جگر از هجر پريشان بوده         ناگهان وصل دواي دل بيمار آمد

در وديوار به من طعنه زنان مي خنديد         حاليا مژده وصل از در وديوار آمد

چشم بيمار خمارين نگارم آخر                  دل بيمار مرا در پي تيمار آمد

آه حسرت ز دل اينقدر كشيدم شبها          كه همان آه مرا شمع شب تار آمد

به گدايي به در ميكده رفتم ديدم                       يار در در ميكده با ساغر سر شار آمد

آن كه آوازه اش از صومعه ها بشنيدم         عاقبت ديدمش از خانه خمار آمد

كنز مخفي بنهان عزم هويدايي داشت               جلوه اي كرد پديدار در انظار آمد

لمن الملك انا نيت از آن دل شد فاش        كه در آن جايگزين واحد قهار آمد

پير صنعان شدم از عشق وپس از رسوائي          يار ترسا بچه ام بابت وزنار آمد

انتظار بگذشت از حد وگشتم نوميد            نخل نوميدي من بين كه چه پر بار آمد

رانده ومانده زهر در شدم واز هر جا           لطف شه شد كه مرا بار به دربار آمد

بس كه خونابه دل از مژگان جاري بود         دامنم هر شبه پر لاله گلنار آمد

اي خوش آن لحظه كه يار از اثر بيداري               صبحدم برسر آن خفته بيدار آمد

بهر رامشگري وتهنيت عيد وصال                       زهره در بزم طرب با دف ومزمار آمد

تا ز بهرام زحل ديد گران خوابي را              مشتري،مشتري گرمي بازار آمد

اي كه جويي نسب عارف بجنوردي را         زاده فاطمه)س(وحيدر كرار آمد

تا شود همدم مرغان چمن در بجنورد         عندليبي است كه از گلشن اسرار آمد

جاي انكار شگفتي نبود گر گويم                       ساقي بزم خدامند جهاندار آمد

مهر ومه خرم وسرگرم به نورافشاني         خامه تيز نگارنده اشعار آمد

خود تو بنيوش سخن را ز كجا مي گويم              گر قبول سخنانم به تو دشوار آمد

سر لا حول ولا قوت الا باالله                     بر من از ما حصل عشق پديدار آمد

تا مرا پرده پندار بر افتاد از پيش                از پس پرده پندار پديدار آمد

فخر دارد كه شود خاك به زير قدمم            آن كه او از من واز اين هنرم عار آمد

اي بنازم كرمش را كه به من ياري كرد                غرق درياي گنه بودم وغفار آمد

آمد ازششجهت آواز مبارك بادم                        احسن الله لك از گنبد دوار آمد

باگدايي وتهي دستي خود دارم شرم         كه به دربار شه عشق مرا بار آمد

اين همه روسيهي دارم واوپنهان داشت             صف فضل وكرم بود كه ستاره آمد

تا نهد زخم دل خون شدهام را مرهم         به نمك پاشي دل آن بت عيار آمد

آمد وداشت به سر شور دل آزاري را          رحمتش آخر به دل خون شده زار آمد

من كه با بخت بد خفته نبود اميدم                     كه سحرگه ببرم دولت بيدار آمد

عارفاچهره خود بود تو را شاهد فصل          شاد دل زي كه تو را لطف خدا يار آمد

من كجا داشتم اميد چنين روزي را            لطف پنهاني حق بود كه در كار آمد

روسيه بودم وشرمنده ولي لطف خدا         دستگير من حيران گنه كار آمد

يار را ديدم ورقصان شدم ورفتم پيش          اي عجب كو به چه ناز وبه چه رفتار آمد

هدهد از شهر سبا يا مه كنعان از مصر               گل زگلزار ويا مشك زتاتارآمد

با همه سنگدلي ديد چو تنهايي دل                   رحمي آخر به دل زار وگرفتار آمد

مرغ دل در هوس خال لبت پران شد          تا بدام سر زلف تو گرفتار آمد

باشد اين قافيه بسيار وزبسيار وجد           باز هم دردو سه جا قافيه تكرار آمد