بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

روستاي امير‌خان AMIR-KHAN

     اين روستا در فاصله‌ي 54كيلومتري شمال غرب شيروان قرار داردكه از شمال به روستاي ددخان و از جنوب به روستاي زو و از شرق به روستاي باغ و از غرب به روستاي ينگي قلعه‌ي عليا محدود است. و جزء دهستان قوشخانه‌ي شيروان مي‌باشد. اين آبادي داراي 9 خانوار و 54 نفر جمعيت است كه به زبان تركي صحبت مي‌كنند، شغل عمده‌ي مردم به علت وجود دره‌هاي سرسبز و مراتع دامداري مي‌باشد. دامداران اين روستا به صورت نيمه كوچ از اوايل بهار به اطراف روستا و كوه‌هاي كنج خور ييلاق مي‌كنند و زمستان را در مراوه تپه و قشلاق پادشاه يولي اسكان مي‌يابند. از دامداران بزرگ اين روستا كه روزگاري بيشترين و بزرگترين گله‌ها را داشت مي‌توان از مرحوم حاج سعادتقلي سعادتمند نام برد كه تمام مراتع كوه و كنج خور و چشمه‌هاي آن در يد قدرت و مالكيت او بود. امير خان داراي دره‌هاي: سردودرهّ سِه، قشلاق دره، سليمان دره، دره ججو، دره حلقه كمر، قلّي يولي، دره اسكندر، شريل دره، گنگ دره، دره قره يا قاچ، قوزه دره، دوستن دره سِه، كنار دره، اورته دره، پله قاري، كاريز درهو النگ اوشكي كه داراي چشمه‌ي كوچك است مي‌باشد و همچنين چشمه كاريز و كال ده كه چشمه و ايساق چشمه در حوزه‌ي اين روستاست. در دره‌هاي سرسبز امير خان انواع گياهان خودرو مانند:‌ هَلِّز، سيب تالك، قارچ، ترياك فاروق، قسني و زرشك و آنوخ مشاهده مي‌شود و بر همين اساس كره‌ي دامداران امير خان در بهار و روغن حيواني آن از مرغوبيت و طعم مطبوعي برخوردار است. اين آبادي توسط شخصي به نام امير خان به روستا تبديل شده است كه اميريه نيز گفته مي‌شود و فاقد هر گونه امكانات رفاهي است.

مقيمي، محمد اسماعيل، جغرافيايي تاريخي شيروان، ناشر: معاونت فرهنگي آستان قدس رضوي، نوبت اول 1370 .