بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

بش قارداش
بابا امان
شهر تاریخی بلقیس
عمارت مفخم

             اشعارمحلي قديمي رايج در بجنورد

 

ستاره درهوازرد و ذليله                        خودم انگشتر و يارم نگينه

خداوندا نگهدارنگين باش                     كه يار اول و آخر همينه

ستاره سرزد و بيدارم امشب                   كنار رخنه ديوارم امشب

سرم درد و سرم درد                           نمي دانم چرا رنگم شده زرد

همه گويند كه گرماي زمينه                   خودم دانم كه عشق نازنينه

در اين شهر خراب دل وا نمي شه           يكي همباز من پيدا نمي شه

يكي همباز من در بالاخانه                    كليدش گم شده پيدا نمي شه

سر راهت بشينم خسته خسته                  گل ريحان بچينم دسته دسته

گل ريحان چرا بوي نداره                      دل من طاقت دوري نداره

الهي شهر شما آتش بگيره                      به غير از سه نفر باقيش بميره

يكي يارم يكي قاصد يارم                      يكي گريه كند به حال زارم

عرق چين سرمست دادم به نقاش              نمي دانم تركي يا قزلباش

اگر تركي كه تركان خودت باش              اگر شاهزاده اي مهمان من باش

عرقچين سرت چيده محبت                     مرا انداخته اي رفتي به غربت

مرا انداخته اي حيفت نيامد                     نگفتي بر سر يارم چه آمد

سر كوه بلند ني مي زنم من                    شتر گم كرده ام پي مي زنم من

شتر گم كرده ام شتر شاهي                    جرنگت مي زنم دلبر كجايي

شتر گم كرده ام باري نكردم                   هما را ديدم و ياري نكردم

همينجايي كه ايوانش بلنده                     خودش سرخ و سفيد يك دانه قنده

از آن بالا مي آيد يك دسته حوري           همه چادر سفيد يك دسته بلوري

 

از اينجا تا به آنجا خيلي راهه                     همه كوه و كمر سنگ و سياه

كمرم خم كنم ريگش بچينم                       كنار باغ يارم كي بشينم

سر كوه بلندم تختم طلا بود واي بر من          خودم ابريشم و بختم سياه بود واي بر من

سپندم در بيابان دانه كرده                          كه يارم در چناران خانه كرده

سرم درد مي كنه كنج بخاري                      دلم شور ميخوره از بي نهاري

تو كه در كيسه ات چيزي نداري                 چرا فرزند مردم را مي آري

 الهي به سر آيد خانه داري                         خبر نون تازه زود بياري دلم ازگرسنگي چنبردرآورد

  سر كوه بلند راهم دو تا شد                        رفيق از من جدا شد واي بر من

درخت ارغوان شاخش خليلي                       همه در وطن و من در غريبي

الهي بشكند شاخت خليلي                           الهي به سرآيد اين غريبي

 

جوان اي نازنين ساقم به ساقت                     مرا كي مي بري در سيل باغت

مرا همچي ببر كه سايه باشد                         درخت هل و ميخك تازه باشد

جوان اي نازنين اي ريزه دندان                      مرا از عشق تو بردن به زندان

 

چه غم ميخوري اي يار نادان                        دو تا گوشواره دارم مال ديوان

خبر آمد كه در مشهد بهاره                          كجاوه بستند و ليلي سواره

كجاوه بستند و مخمل پوشيدند                      طناب ابريشم بالاش كشيدند

 

سر چشمه رسيدم تشنه بودم                         دو تا چادر سفيد تحفه ديدم

دو تا دختركه گندم پاك مي كرد                   مرا ديد و يقه چاك مي كرد

اشك مي ريخت ژاله ژاله                            به دستمال عراقي پاك ميكرد

 

از آن بالا مياد غافله سنگين                        كدوم يار منه پيتابه رنگين

كنار پيتابه ريشه به ريشه                            به دستش بدهم قليان شيشه

قليان شيشه را بشكن طلا كن                      جوان نازنين را كدخدا كن

 

ازآن كوچه گذر كردم دو سيبم دادي             رنگ خودم سرخ و سفيدم دادي

آن سيبي كه دادي هنوزش دارم                    نقره گرفتم و عزيزش دارم

 

سر راهت بشينم روزه گيرم                         كنار كاكلت فيروزه كيرم

اگر شمشير ببارد مثل باران                          تا رويت نبينم ور نخيزم

 

نارنج و ترنج بر سر من يار نگينه                   اگر كه سير شده اي بهانه يار مگير

اگر سير شده اي نامه سيري بنويس                با گل بنشين و بنفشه را خار مگير

 

نديدم به نازكي روي تو را                         هر كجا غنچه بچينم ندهد بوي تو را

يا خدا مهر تو را از دل من دور كند              يا خدا مرگ دهد گوشه نشين تو دهد

 

حكايت مردان دو زن:

يك زن بيشتر آوردن خلاف است                 زنان را از خود آزردن خلاف است

زنان چون ميوه باغ بهشتند                          زنان نازنين نيكو سرشتند

 

به نقل از خانم حاجيه قمري تجلي- اقدس تجلي

گردآوري:فاطمه زيانلو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

لالايي:

لالالالا  گل آلو                            

درخت سيب و زردآلو

اگر بختت كند ياري                  

بسازم قصر مرواريد

لالالالا  تو را دارم           

تو را دارم چه غم دارم

لالالالا   گل گندم

گهوارت رو طلا بندم

لالالالا   گل ريزه

بابات رفته زن بگيره

ننه ات از غصه مي ميره

 

هوا ابرست و باران است جلاجل

صداي لالالاي يار فائز

چه شيرين است كه گم كرده شمايل